Na het informatieve stukje zijn de grote zandbak en het klimhuis aan de beurt. De volwassenen buurten wat met elkaar -in het Nederlands, al is dat voor sommigen nog wel moeilijk- en eten een boterhammetje. Voordat we weer op pad gaan naar het volgende adres, mogen de kinderen allemaal een klein aandenken uitzoeken, een ringetje, een kettinkje, een koekastmagneetje in de vorm van een vlinder zijn het meest populair. Ook voor de kinderen die onverwacht helaas niet mee konden hebben we iets meegenomen.

De buschauffeur krijgt een applausje omdat hij de bus zo handig uit een kleine parkeerplaats weet te manoeuvreren.

Het Boerenbondsmuseum is veel groter en de kinderen vliegen meteen alle kanten op. De volwassenen doen het wat rustiger aan, maar vinden ook hun weg naar het wevershuisje, de smederij en de kruidentuin. De oude boerderij met zijn oude inrichting roept veel herkenning op: “Zo'n strijkijzer (zo een waar je gloeiende kooltjes in moet doen) hadden wij thuis in Ethiopië ook”. En een 'eg' blijkt in het Oekraïens ook een 'eg' te heten, al schrijf je het heel anders. Het oude schooltje, met de oude schoolplaten en de lessenaars met inktpotjes, krijgt veel belangstelling. De kroontjespen kunnen zowel kinderen als volwassenen zich goed herinneren van het Koster Brockproject. De koster laat één keer per jaar niet alleen de kinderen ermee schrijven, maar ook de cursisten van de Taalwerkplaats. Matyos en Fabian spelen om de beurt meester. Ze kijken heel streng, maar rollen al gauw onder de tafel van het lachen. De meisjes vlechten van wilgentenen een mooie plantenhanger, terwijl de vrijwilligers van het museum voor de kleintjes die zelf nog niet kunnen vlechten een bloem van wilgentenen maken.

En uiteraard  -kinderen blijven kinderen... en volwassenen vaak ook-  mag het ouderwetse snoepwinkeltje zich in de nodige belangstelling verheugen. De enige plek in de verre omtrek waar je voor vijf cent nog iets kunt kopen. Eieren en aardappelen kun je er voor een paar centen meer trouwens ook krijgen en menigeen laat zich verleiden.

Het voordeel van het Boerenbondsmuseum is dat er op een centrale plek, gelukkig in de schaduw op deze lekker warme dag, altijd wel een paar mensen van de groep zitten te buurten, zodat de kinderen hun ouders gemakkelijk kunnen vinden. En de ouders andersom ook gemakkelijk een oogje in het zeil kunnen houden.

Het is voor iedereen een fijne dag. Vooral de kinderen genieten en de volwassenen op hun beurt genieten weer van de genietende kinderen. Nederlands lastig? Nee hoor, de taal heeft de communicatie geen moment in de weg gestaan.